„Rozpięty na ramionach
Jak sokół na niebie
Chrystusie Synu Boga
Spójrz proszę na ziemię…”

Dnia 1 kwietnia 2026 roku, tuż przed świąteczną przerwą, społeczność naszej szkoły zgromadziła się na wyjątkowej akademii przygotowanej przez uczniów klas piątych. Tegoroczne spotkanie było połączeniem głębokiej refleksji nad ludzkimi słabościami z radosną celebracją polskich tradycji wielkanocnych.
Uroczystość rozpoczęła się nastrojową piosenką „Rozpięty na ramionach”, która wprowadziła nas w pierwszą, refleksyjną część programu. Uczennice w poruszających monologach przeprowadziły swoisty rachunek sumienia, pytając o to, jak głosić przebaczenie, radość i modlitwę w świecie pełnym pychy, zmęczenia i pogoni za własną wygodą.

Emocje wzbudziła pantomima, w której Adam Ostrowski wcielił się w postać chłopca szukającego szczęścia w sporcie, głośnych rozrywkach czy niebezpiecznych grupach by ostatecznie odnaleźć spokój i akceptację dopiero w spotkaniu z Jezusem. Przesłanie to dopełniły słowa o „plastikowym krzyżu” – przestroga przed tym, by w dobie postępu technicznego i życiowych ułatwień nie uciekać od autentycznego współczucia i pomocy drugiemu człowiekowi.
Druga część apelu przeniosła nas w świat kolorowych tradycji. Uczniowie przypomnieli historię pisanek, symbolikę wielkanocnego stołu i radość, jaką niesie ze sobą wiosenne odrodzenie przyrody. Nie zabrakło pięknych recytacji o lukrowanych babach, cukrowych barankach i wspólnym świętowaniu w gronie rodziny. Uroczystość wzbogaciły utwory takie jak „Tak mnie skrusz”, „Jezus zwyciężył” oraz wymowna „Tolerancja” Stanisława Sojki.
Nad przygotowaniem uczniów do występu czuwały wychowawczynie: Pani Urszula Chmiel oraz Pani Edyta Krukar. O oprawę muzyczną zadbał Pan Bogusław Malinowski, z kolei za odbiór wizualny i świąteczną dekorację odpowiadała Pani Agnieszka Kwolek-Śliwka.
Na zakończenie głos zabrały przedstawicielki Samorządu Uczniowskiego, składając wszystkim serdeczne życzenia. Uroczystość podsumował Pan Dyrektor Piotr Cisek, życząc całej społeczności szkolnej zdrowych i spokojnych świąt. W swoim przemówieniu nawiązał do przesłania płynącego ze scenariusza, podkreślając wagę osobistych przemyśleń i uważności na drugiego człowieka, o których tak wymownie mówili piątoklasiści.